Nerede Bu Aydın İnsanlar?

Geçenlerde balkonda çayımı yudumlarken düşünüyorum: hani “her insan kötü doğar ama içindeki kötülüğü bastırabildiği kadar iyidir” diye bir söz var! Düşünürken bu sözün biraz derinine inmeye başladım kontrolsüzce. Beynim, sanki yaratılmış tüm canlıların en başından bugüne kadar hızlandırılmış şekilde yaşantılarına şahitlik etti. Yukarıda ne varsa aşağıda da o var sistemine kurulmuş dünyanın; iyilik olan her yerde, her zaman kötülüğün de peşinden geldiğine tanık oldu gözlerim. Meğer iyilikten her fırsatta dem vuran, sözüm ona iyiliği kimselere yar etmeyen insanoğlunun aslında o kötüden bir saniye bile ayrılmadıklarına şahit oldum. Şimdi yüzeye çıkıp tekrar düşününce turnayı gözünden vurmayı büyük şans olarak nitelendiren insanoğlundan da merhamet beklemek ahmaklık olurdu zannediyorum. İnsanların bir şeylere sevinip mutlu olurken bile bilinçaltlarında güzel olan her şeyi kirletme ve kötülük etme düşüncesi yatıyor.