Tahliye Mevsimi

Kışa sert bir geçiş yaptık. Artık mevsimlerin de tadı yok. Yazlar yaz değil kışlar kış değil. Her şeyin dengesi bozuldu ve değerini kaybetti. Mevsimlerin dengesi bozulduğundan beri içimizdeki baharlar ve yazlar da kışa döndü sanki. Hep soğuyor, her şeye soğuyor, her şeyden soğuyor sanki insan değil mi, ya da sizin içinizde zaten hiç güneş doğmamış, daima kışlar yaşanmışsa!..

Derin bir nefes alıp arkanıza yaslanın çünkü bugünün durum ve şartlarına bakılırsa artık nefesi derinden değil de serinden alacağız gibi duruyor. Yakın bir zamanda öyle müthiş bir yazı okudum ki anlık olarak yüzüme bir gülümseme, beraberinde de içime bir acı kondurdu. “Bir gün hepimiz farkına varmadan son saklambacımızı oynadık” diyordu. Sahi, şöyle bir düşününce acaba hatırlıyor musunuz oynadığınız son saklambacı, son diz yaranızı, son hayal kırıklığınızı ve dahası en son çocuk hissedişinizi? Eğer dopdolu geçmiş bir çocukluğunuz varsa son sorum size çok da dokunmasın. İçinizde hala yaşanması mümkün bir çocukluk var. Hani o öldürmememiz gereken içimizdeki çocuk…

Her kimin çocukluğu daha küçücükken katledilmiş ve faili meçhulse onlara dokunsun sözlerim. Hem de o kadar derine dokunsun ki geriye dönüp hapsolduğu hapishaneden çıkıp bunun faillerini tıksın içeri. Zira hapsedilmiş çocukluk, kaybedilmiş koca bir hayat, yaşanması mümkünken yaşanamamış koskoca mutluluklara tekabül eder. Hani anlata anlata bitiremediğimiz bir hükümdarlığın torunlarıyız: Osmanlı. Peki bu çok yüce(!) atalarımız Devlet-i Aliyye uğruna aile mensuplarını katletmekten başka yol bulamamışlarsa ve bir devletin selameti için bir insanın katli vacip kılınabiliyorsa bir çocuğun selameti için kaç kişiyi katletmek vaciptir? Evet, yanlış okumadınız tam olarak bunu soruyorum. Kişiliği, benliği, özgürlüğü ve insanlık hakları ellerinden çekilip alınmış çocuklar için kimin katli vaciptir? Çok güvendiği, hayatı ona öğreten anne ve babasının mı, çok yakın gördüğü akrabalarının mı yoksa hiçbir kan bağı olmayan ama bir şekilde hayatına girmiş bulunan veyahut hayatının bir yerlerinden geçmekte olan yabancıların mı?

Şimdi biraz derinden biraz serinden nefes alın. Her kim hayatınıza ucundan kıyısından dokunduysa ve her kim çocukluğunuzu, insanlığınızı, geleceğinizi, hayallerinizi elinizden aldıysa onu düşünün, inebildiğiniz kadar derine inin. Önce o parmaklıkların ardından hiç suçu olmayan çocukluğunuzu özgür bırakın. Daha sonra orada olması gerekenleri oraya hapsedin ve üzerine toprak örtüp çıkın. Biraz da onlar oyalansın. Siz hayatınızı yaşayın. Sevgili Özkan Şenol’un bir seminerinde sarfettiği ve detayında insanı büyük uçurumların kenarından döndürdüğüne inandığım bir sözü var. Aslında kelime kelime, cümle cümle sizlere anlatmak istediğim şeyi en güzel haliyle özetlemiş kendisi. Ben de burdan siz sevgili okurlarıma kendisinin diliyle söylüyorum: “Başkaları için yaşarken kendiniz için ölmeyin!”

Çocukluğunuza sevgilerimle… 😊