Bir Olmazsan Sınırını Tayin Ederler.!

Ümmet, aynı inanç etrafında birleşen Müslümanların meydana getirdiği büyük topluluktur. Bu kavramın özünde kardeşlik, dayanışma ve ortak sorumluluk vardır. Millet ise ortak tarih, kültür, dil, hafıza ve kader etrafında şekillenen toplumsal aidiyettir. Ümmet ile millet birbirine rakip iki kavram değil, farklı aidiyet alanlarıdır.

Cenâb-ı Hak, Mü’minûn suresinin 52. ayetinde şöyle buyurur:

“Şüphesiz bu sizin ümmetiniz tek bir ümmettir. Ben de sizin Rabbinizim. Öyleyse bana karşı gelmekten sakının.”

Başlayalım, Bismillâhirrahmânirrahîm.

Tarihin en büyük çelişkilerinden biri, aynı inancın mensupları olan insanların birbirlerinin felaketine seyirci kalabilmesidir. Dillerde kardeşlik, kürsülerde birlik, bildirilerde dayanışma… Fakat iş somut sorumluluğa geldiğinde herkes kendi hesabının peşinde. Bu ne yaman çelişki.

İslam dünyası bugün bir güçsüzlükten ziyade, sahip olduğu gücü ortak bir iradeye dönüştürememenin sıkıntısını yaşıyor. Enerji kaynakları, stratejik geçiş yolları, genç nüfus, askerî imkânlar ve ekonomik potansiyel ortada.

İslam ülkelerinin birbirleriyle ilişkileri de ayrı bir muhasebeyi hak ediyor. Kimi zaman mezhep farklılıkları, kimi zaman etnik ayrılıklar, kimi zaman da bölgesel liderlik rekabetleri ortak menfaatlerin önüne geçiyor. Kardeşlik hukukundan söz etmek sınırlar ötesi hassasiyettir.

Türkiye’nin askerî ve teknolojik birikimi, Pakistan’ın savunma kapasitesi, Suudi Arabistan’ın ekonomik imkânları ve diğer Müslüman ülkelerin stratejik potansiyelleri birbirinden bağımsız düşünüldüğünde büyük bir imkân kaybı ortaya çıkıyor. Hiçbir ülkenin diğerine tabi olması gerekmiyor. Fakat karşılıklı güvene dayanan bir iş birliğinin önünde de aşılmaz engeller bulunmuyor. Eksik olan, bu imkânları değerlendirecek yürek, akıl ve bilek.

Bir taraftan geçmişin ihtişamını, bilen kişilerden dinlediğimiz de övünüyoruz, diğer taraftan övündüğümüz geçmişe yabancı yaşıyoruz , tanımıyoruz belki de takmıyoruz. Ecdadın mirası sosyal medya hesaplarında arabesk paylaşımlar yaparak yaşatmak mıdır sadece. Büyüklerden emanet edilen dede yadigarı miras, yalnızca tarihî hatıralarla taşınmaz. İlim, emek, bilim, kardeşlik ve geçmişten aldığın ilham ile Allâh adına geleceğe koşmakla omuzlanır.

Ümmet adına konuşan herkesin önce kendi sorumluluğunu düşünmesi gerekir. Birlik çağrısı yapmak başka, o birliğin gerektirdiği fedakârlığı göstermek başkadır. Kendi menfaatini ortak faydanın önünde tutanların kardeşlik nasihatleri söyleyende de dinleyende de tesir etmez.

İslam coğrafyamıza bakıldığında dış müdahalelerin, işgallerin ve güç mücadelelerinin bıraktığı izler oldukça fazla müşahede edilir. Ama bütün başarısızlıkların faturasını dış müdahalelere kesmek kolaycılık ayrı bir tembellik ya da basitlik değil mi? Kendi yanlışlarıyla yüzleşmeyen toplumlar, aynı hataları farklı isimler altında tekrar etmezler mi.

Artık geçmişin ihtişamını anlatmakla veya dinlemekle yetinmekten daha ziyade, geleceğin iddiasını taşıyan bir yüreğe ihtiyaç yok mu ? İslam Devletleri kendi aralarında (maalesef çok zor ama) güven tesis etmeli, İslam’a ve Müslümana düşman olan devletlerle, ekonomik bağımlılıklar azaltılmalı ve bilimsel iş birlikleri ümmet kavramına uygun kardeş devletlerle geliştirilmeli ve ortak meselelerde kararlı bir diplomatik tutum ortaya konulmalıdır.

Bir bölgenin kısmeti, yalnızca sahip olduğu kaynaklarla değil, o kaynakları hangi akılla yönettiğiyle belirlenir. Başkalarının hesabına göre yaşayanlar, bir süre sonra kendi gelecekleri hakkında söz söyleme imkânını da kaybederler. Sol yanağına tokat atıldığında diğer yanağını çevireni değil devletler, kendi kardeşi de ciddiye almaz.

Kendi iradesini ortaya koyamayan bir ümmetin sınırlarını başkaları tayin eder. Başkalarının çizdiği sınırlar içerisinde gelecek aramak ise sadece bağımsızlık türküsü söyletir.

Vesselâm.