Türkiye kimin ülkesi?

Türkiye içerisinde birçok farklı unsuru barındıran bir ülke… Bu farklılıkların kaynağı etnik köken, din ve mezhep gibi olgulara dayanmakta… Son birkaç yüzyılda ise bu farklılıklar yüzünden kaynaklanan sorunlar net bir şekilde hissedilir hale gelmiştir.

Cumhuriyetimizin kurulduğu günden itibaren önce gerici ve modern ayrımı görülmüştür. 1940’tan sonra ise liberal ve devletçi fikirlerin ayrımı görülmüştür. Bu siyasal ayrım giderek derinleşerek sağ ve sol çatışması olarak yakın tarihimizde yer almıştır. 1980 askeri darbesinden sonra ise Türk-Kürt ve muhafazakâr-laik tartışmaları gündemi işgal etmeye başlamıştır.

Peki, 21. Yüzyılda ülkemizin hala sığ etnik tartışmalara tanık olmasının sebebi nedir?

Türkiye Cumhuriyeti isminden de anlaşılacağı üzere Türk etnik kökenlilerin hakimiyeti üzerine kurulmuştur. Özellikle ilk otuz senede çok net bir biçimde görülebilen bu durumun sebebi Osmanlı’nın son döneminden kalma İttihat ve Terakki ile Türkçü düşüncenin etkisidir. Mustafa Kemal Atatürk de dahil olmak üzere cumhuriyetimizin kurucu kadrosunun büyük bir çoğunluğu Türkçü düşünceyi benimsemektedir.

Aynı yıllarda dünyanın birçok ülkesinde milliyetçilik etkisini sürdürmeye devam etmiştir ancak bu durum 2. Dünya Savaşı sonrasında değişmiştir. Türkiye’nin 2. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında savunmaya odaklanmış pasif bir ülke olması bu değişimden uzak kalmasına sebep olmuştur. Soğuk Savaş esnasında da aynı durumun gözlenmesi toplumun fikir dünyasında gerçekleşmesi muhtemel değişiklikleri önlemiştir

Günümüzde etnik köken sorunları devlet kademelerinde büyük ölçüde çözülmüş olsa da toplum nezdinde hala devam ediyor. Yabancı dil konuşan bir kişinin aksanının bozuk olması durumunda “Kürt” diye dalga geçilmesi bunun en büyük örneğidir.

Çarpık kentleşmenin yoğun olarak görüldüğü bölgelerde Kürt nüfusun yoğun olduğu algısı ve diğer çeşitli ırkçı tutumlar da örneklerin arasında yer almaktadır. Toplumun büyük bir kısmının sahip olduğu bu aşağılayıcı bakış açısı çoğu zaman faşizme dönüşmektedir. Günlük yaşantımızda ve dilimizde yer alan ifadelere baktığımızda bunu görmekteyiz.

İnsanları bu şekilde ayrıştırmaya iten şey terör örgütü eylemleri değildir. Ülkemizdeki faşist kesimlerin hareketleri hem terör sorununun hem de toplumsal çatlakların doğmasına neden olmuştur. Bu tezimi sizden düşünmenizi isteyerek kanıtlamaya çalışacağım.

Öncelikle ülkemizin doğu illerinden birisinde yaşayan Kürt kökenli bir vatandaş olduğunuzu varsayalım. Kendi dilinizde konuşmanız, tabela asmanız, sanat icra etmeniz ve kitle iletişim araçlarını kullanmanız yasak. Şehirlerinizde kurulmuş olan lojmanlar var ve duvarlarla çevrilerek şehrin kalanından soyutlanmış bu alanlarda daha yüksek maaş karşılığında zorunlu olarak ilinize gönderilmiş memurlar yaşıyor. Bu insanlar sizin çocuklarınızı eğitiyor, hastalarınızla ilgileniyor, güvenliğinizi sağlıyor ve bürokratik her türlü işlerinizi hallediyorlar ama asla sizden birisi olmuyorlar.

Mesai saati içerisinde gördüğünüz ve en değerli varlıklarınızı okullarda, hastanelerde emanet ettiğiniz bu insanlar işleri bitince duvarlar ardındaki dünyalarına çekiliyorlar. Hafta içi her gün okulların bahçelerinde çocuklarınız sıraya diziliyor ve bahsettiğimiz bu öğretmenler tarafından bir şey okumaları sağlanıyor: Türküm, doğruyum, çalışkanım! Ne mutlu Türküm diyene!

Milli benliğiniz yok sayılıyor; iyi olan her özellik, size yukarıdan bakan, ülkenin diğer etnik kökenine layık görülüyor. Yaşadığınız şehirlere yatırım yapılmıyor. Köylerinize eğitim ve sağlık gibi temel hizmetler verilmiyor. Ulaşıma ve altyapıya merkezi hükümet tarafından gereken önem verilmiyor. Bütün bunların yanında batıda yaşayan vatandaşlar adeta lütufkâr bir tavır takınıyor. Herkesin dilinde aynı şeyler dolaşıyor: “Biz onlara yol yaptık, öğretmen yolladık, doktor yolladık…” Size ve ailenize sanki vatandaş değil de sığınmacıymışsınız gibi davranılıyor. Yüzyıllardır yaşadığınız topraklarda insan muamelesi görmeyi unutuyorsunuz.

Bununla da bitmiyor yaşananlar; darbe sonrasında askerin baskısı giderek artıyor. Köylerin boşaltıldığı ve yakıldığı haberleri peş peşe geliyor. Milliyetçi denilerek yumuşatılmaya çalışılan faşistler ise her gün size hakaretler yağdırıyor. İnsanlar utanmadan çekinmeden “En iyi Kürt ölü Kürt’tür.” diyebiliyor. Aynı kişiler, sizin yaşadığınız topraklara bir çivi bile çakılmaması gerektiğini savunuyorlar. Bütün bu muamelenin ardı arkası kesilmiyor ve yıllarca uygulanıyor. Bunaldınız değil mi?

Bu ülkenin doğusunda yaşayan hemen herkes bunlara maruz kaldı yıllarca. Okyanus ötesinden gelen güçler bu durumu fırsat bildiler ve bu baskıdan bunalan insanları silahlandırdılar. Bu terörist yapılanma yine de büyük bir halk hareketine dönüşemedi. İnsanlar topyekûn bir kalkışmaya asla girişmediler. Öte yandan faili meçhul cinayetler peş peşe boy göstermeye başladı. Her iki taraf içinde de marjinal faşist gruplar dışarıdan desteklendiler. Ortaya ne çıktı biliyor musunuz? 1990’ların Türkiye’si…

Bahsettiğimiz durum 2007-2010 arasındaki döneme kadar bazen azalarak bazen artarak devam etti. 2010 senesinden sonra ise görmekteyiz ki terör örgütüne katılım bariz bir şekilde azaldı. Küresel güçlerin silahlandırabileceği ezilmiş insan sayısı fark edilir biçimde eridi. Terör örgütüne destek veren ve ayrıştırıcı fikirlere sahip olan partilere ise destek her geçen gün azalmakta.

Peki ne oldu doğuda? Kürtler büyük bir göç hareketi başlatıp ülkeden mi gittiler? Milliyetçilerimizin başarısız asimilasyon politikası sonuç vermeye mi başladı yoksa? İki sorunun da cevabı “hayır”. Kimse bir yere gitmedi ya da etnik kimliğinden vazgeçmedi, aksine devletimiz yıllarca unuttuğu bu vatandaşlarıyla tanıştı ve barıştı. İnsanlara ana dillerinde yayın yapma ve eğitim hakkı verildi. Halk tabiriyle çivi çakılmamış olan bu bölgelere belki de ilk kez ciddi yatırımlar götürüldü. Belediye binalarından tutun da özel binalara varana kadar kendi dillerinde yazı ve tabela asma izinleri verildi.

Kısacası mevcut iktidar, devletin faşist yüzünü büyük ölçüde yok etti. Sonucunda terörün yurt içinde gücü kırıldı. Terör destekçilerinin ve insanların oylarını ipotek etmeyi düşünenlerin gücü ise her geçen gün azalıyor. Yapılması gereken her şey hala yapılmadı belki ama o insanlar ve hepimizin olan bu ülke için umut var artık.

Bana kalırsa şu an için yapılması gereken şeylerden ilki ise “şark görevi” zorunluluğunun kaldırılması. Ülke topraklarını halkın gözünde güvenli ve güvensiz olarak ikiye ayırmaya yol açan bu uygulamanın bitirilmesinin normalleşme sürecimize büyük katkı sağlayacağına inanmaktayım.

Özetle, bu ülke hiçbir etnik kökenin değildir. Türkiye Cumhuriyeti bir ulus devlet değildir ve asla olmamıştır. Türkiye’yi tek bir etnik kökenin kontrolüne sokarak bir ulus devlet yaratmak isteyen çabaların hepsi yalnızca sorun yaratacaktır. Ülkemiz; Anadolu’nun, Balkanların, Kafkasya’nın, Bereketli Hilal’in ve ortak geçmişimiz olan diğer bütün coğrafyaların bir ürünüdür.

Güçlenmek istiyorsak ırkımızı değil ülkemizi sevmeliyiz, milliyetçi değil vatanperver olmalıyız, düşman değil kardeş olmalıyız. Hiçbirimiz bu ülkenin sahibi değiliz. Bizler yalnızca bu ülkenin eşit haklara sahip evlatlarıyız.