Skandal kararlar Elmalı ile sonlu değil: İstismarı çizdi lakin 50 yıla mahkum olan babası yeniden beraat etti

Türkiye, Elmalı’da, iki çocuğun uğradığı istismarı çizerek anlatmasını, sanıkların buna karşın tahliye edilmesini konuşuyor.

Türkiye’de yargı pratiği birçok olayda benzer…

Tıpkı Elmalı’daki çocuklar üzere, uzmanlara yaşadığı istismarı çizgilerle anlatabilen, üstelik, öz babasının istismarına maruz kaldığını söyleyen küçük bir kız çocuğu, dehşet içinde yaşamayı sürdürüyor.

Çünkü babası, lokal mahkemenin iki kere 50 yıl mahpusa mahkum etmesine karşın, istinaf mahkemesinin jet süratiyle aldığı kararlarla kurtuldu. İstinaf mahkemesi, birinci mahkûmiyet sonrasında, garip bir tarz kararını münasebet göstererek kararı bozdu. Tekrar yargılama sonunda baba tutuklanıp, tekrar 50 yıla mahkum olunca bu sefer birebir heyet, davayı asıldan karara bağladı ve beraat kararı verdi. Garip olan, kanıt yetersizliğinden verilen kararda, çizimlerin, raporların zerre dikkate alınmaması. Bu kararların jet süratiyle çıkması…

Bu fotoğraf, 2007 doğumlu o kız çocuğu tarafından şimdi 8 yaşındayken çizildi.

Fotoğrafta siz yalnızca “hayır” diyen küçük bir kız çocuğunu görüyorsunuz.

Fotoğrafın kalan kısmında ise küçük kızın çizdiği babası var. Küçük kız, babasının hangi teklifine “hayır” diye bağırarak karşılık verdiğini de detaylı biçimde çizmiş.

Küçük kızın öteki çizimleri de fotoğrafın kalan kısmı üzere ve yayımlanabilir nitelikte değil. Kızın Aile ve Toplumsal Siyasetler Bakanlığı’nın atadığı psikiyatriste çizdiği fotoğraflı mektuplar, o yaşta bir çocuğun bilemeyeceği cinsel içerikli ayrıntılarla dolu.

Küçük kızın balonlara yazdığı konuşmalar ürkütücü fakat çizimler çok daha ürkütücü. Baba olarak resmedilen kişinin çıplaklığı, kızına “Anneni öldürürüm” diyerek neler yaptığı, kayıtsız kalınamayacak bir dehşeti içeriyor.

Annesinin verdiği hukuk çabası sayesinde babasını görmekten kurtulan bu kız çocuğu, artık tekrar babası ile görüştürülme riski ile karşı karşıya…

Anlaşılmaz bir dava süreci, gerisinde diğer güçlerin olduğu kuşkusu yaratan tartışmalı tüzel süreç nedeniyle 7 yaşından bu yana antidepresanlarla ayakta durabilen bir kız çocuğunun ve kardeşini koruyamadığı fikriyle benzeri semptomlar gösteren ağabeyinin geleceği tehdit altında.

Pekala fakat bu çocuklar neden korunamıyor, bu davanın ardında kim var?

Soruların cevapları çok da bilinmeyen değil. Dava süreçlerini güzel izlediğinizde cevap bulmak mümkün…

Davada dikkati çeken bir taraf daha var.

Deniz Feneri Derneği’nin kimi yöneticileri davayla çok ilgili… Bir yönetici babanın avukatlığını üstlenecek kadar yakından ilgili.

Bütün sanıkların savunma hakkı elbette vardır ve avukatların da bu sanıkları savunma hakları bulunuyor.

Fakat maksadı ‘insani yardım’ olarak açıklanan derneğin yöneticiliğini yaparken, çocuğa yönelik cinsel istismar davasında, üstelik sanık babanın avukatlığının yapılabilmesi etik açıdan kolay anlaşılır değil. Davada olup bitenler ise hiç anlaşılır değil.

Bu tartışmalı dava, 50 yıl mahpusa mahkum edilen babanın 3 yılı aşkın mühlet devam eden yargılama boyunca hiç tutuklanmaması, karardan sonra tutuklanması ve yalnızca 4 ay sonra rekor bir süratte davaya bakan istinaf mahkemesinin kararıyla hür kalmasıyla gündeme geldi.

50 yıl ceza alan baba hakkındaki yargılama, belgeleri neredeyse 1 yılda görüşebilen istinaf mahkemesinin yalnızca 2 ayda verdiği kararla durdu. Baba da bu sayede tahliye oldu.

Aslında bu kararlar verilene kadar da küçük kızın yaşamadığı kalmadı.

Anne A.Ş., 2014’te, mühendis eşi C.Ö.K.’den mutabakatlı olarak boşandı. İki çocuğun velayeti annede kaldı ve babalara da çocukları görme hakkı verildi. Tıpkı yıl temmuz ayında çocuklar 1 ay babalarının yanında kaldı. Döndüklerinde A.Ş., küçük kızının vücudundaki morlukları fark etti. Zahmetle konuşan çocuk, o güne kadar yaşadıklarını babasının, “Anneni öldürürüm” tehdidi nedeniyle anlatmadığını söyleyerek, dehşeti anlatmaya başladı.

Anne, çabucak cürüm duyurusunda bulundu. Lakin bu işlerin o denli kolay olmadığını görecekti.

7 Ağustos 2014 tarihli birinci soruşturma, ispat yetersizliğinden çabucak kapatıldı. Akabinde İstanbul’da hata duyurusunda bulunuldu. Kız burada yaşadıklarını anlattı ancak İstanbul Başsavcılığı takipsizlik kararı verdi. Münasebet, yeniden kanıt yetersizliğiydi. Bu karara yapılan itirazı ise İstanbul 4. Sulh Ceza Hakimliği reddetti.

Daha o periyotta, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, çocuğun babası tarafından cinsel istismara maruz bırakıldığını açık bir biçimde ortaya koyan, baba ile bağ kurmasının uygun olmadığını bildiren bir rapor hazırlamıştı.

Anne, bu raporla, yine Ankara Başsavcılığı’na başvurdu. Savcılık, yetkisizlik kararı vererek babanın bulunduğu İstanbul’a gönderdi belgeyi. İstanbul Başsavcılığı ise “Daha evvel de müracaat yapmışsınız, tekrarlanmış suçlama, kovuşturmaya yer yok” kararı vererek belgeyi yine kapattı. Bu karara yapılan itirazı da İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliği reddetti.

Anne, türel süreçlerin garip işlediğini fark etmişti. Çalmadık kapı bırakmadı. Avukatlara gitti, derneklere, bakanlıklara, Yargıçlar Savcılar Kurulu’na… Her yere yazdı Cumhurbaşkanlığı’na, Emine Erdoğan’a, bakanlara…

Nihayet Aile ve Toplumsal Siyasetler Bakanlığı evrak ile ilgilenmeye başladı. Bakanlığa bağlı rehabilitasyon merkezi ve Yenimahalle Devlet Hastanesi Çocuk İzlem Merkezi de bu süreçte çocuğun cinsel istismara maruz bırakıldığına dair kuvvetli kuşku olduğu, çocuğun babayla görüştürülmesinin uygun olmayacağı tarafında rapor hazırladı.

Anne, yeni raporlarla üçüncü kere Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına müracaat yaptı. Tekrar yetkisizlik verildi. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı da yeni raporlara karşın yine “Kaydınız tekrarlanmış, kovuşturmaya yer yok” kararı verdi. İtiraz tekrar İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliği tarafından reddedildi.

Yargıtay’a, Anayasa Mahkemesi’ne kadar gidildi lakin hiçbir müracaattan sonuç alınamadı.

2 yıl sonunda Adalet Bakanlığı’nın “Kanun faydasına bozma” kararı vermesiyle İstanbul Başsavcılığı nihayet baba hakkında iddianame hazırladı.

Küçük kız, tekraren tabir vermek zorunda kaldı, yaşadığı ruhsal problemlere karşın mahkeme heyetine de tabir verdi.

Yargılama tam 3 yıl sürdü. Bu süreçte, baba C.Ö.K., hiç tutuklanmadı. Anne ve avukatı Tülay Bekar’ın türel teşebbüsleri daima devam etti. 2014’te başka bir müracaat yaparak, babanın kızı görmesine yasak konulması sağlanabildi. Yargılama mühletince kızın tek teminatı de bu oldu.

Nihayet, 10 Temmuz 2019’da karar çıktı. İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesi, zincirleme cinsel istismar cürmünden babaya, 60 yıl 9 ay mahpus cezası verdi. Mahkeme, indirim yaparak cezayı 50 yıl 7 ay 15 gün olarak belirledi. Mahpus cezası 30 yıldan fazla olamayacağı gerekçesiyle de sonuncu ceza 30 yıl olarak belirlendi.

Tam 5 yıl boyunca elini kolunu sallayarak savcılıklara, mahkemelere gelen, eski eşini suçlayan, mevzuyu gündeme getiren herkesle ilgili kabahat duyurularında bulunan baba, nihayet kararla tutuklandı.

Lakin nedense baba için hukuksal süreçler, 5 yılı bulan tüzel süreçlerden çok süratli işlemeye başladı.

Karardan yalnızca iki ay sonra, bir belgeyi neredeyse bir yılda karara bağlayan istinaf mahkemesinden çarpıcı bir karar çıktı. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesi, rekor süratte verdiği kararda, şaşırtan bir yoruma da imza atarak yargılamayı durdurdu.

İstinaf mahkemesi, 31 Ekim tarihli kararında 2017’de KHK ile yapılan bir değişikliği işaret etti. Bu değişikliğe nazaran, daha evvel takipsizlikle kapatılan belgelerle ilgili dava açılabilmesi için sulh ceza hakimliğinden onay alınması gerekiyordu. İstinaf, bu müsaade alınmadığından yargılamanın durmasına hükmetti. Üstelik, karara, ‘kesin nitelikte’ şerhi düşerek. Yargıtay yolunu da kapatarak…

Meğer dava 2017’den evvel açılmıştı ve açıldığı devirde sulh ceza hakimliğinden müsaade alınması kaidesi yoktu. Misyonlu mahkeme de yargılama sürerken müsaade alma gereği duymamıştı.

Baba, 22 Kasım’da tahliye edildi. 50 yıl ceza almış yalnızca 4 ay tutuklu kalmıştı.

Sulh ceza mahkemesi, yolu kapatsa, evrak da kapanacaktı. Lakin gerekli yargılama müsaadesi verildi, baba yine ağır cezada yargılandı. Ve mahkeme, babayı yeniden tıpkı cezaya mahkum etti.

Travma sonrası gerilim bozukluğu yaşadığı İsimli Tıp raporuyla belgelenen kız, tekrar tıpkı travmaları yaşamıştı fakat anne artık memnundu. Kızını da oğlunu da koruyabildiğini düşünüyordu.

Cumhurbaşkanlığı’ndan Adalet Bakanlığı’na kadar her kapıyı hala çalıyordu, çünkü korkuyordu.

Endişelerinde haklı çıktı.

Tıpkı istinaf mahkemesi birebir üyelerle tekrar devredeydi. Mahkeme detaylı raporlara karşın “Yeterli kanıt oluşmadığı kanaatiyle” beraat kararı verdi ve baba hür kaldı.

Artık çocuğun ve annenin avukatı Tülay Bekar, “32 yıllık meslek hayatımla açıklayabileceğim bir belge değil. Belirli sanığa birileri inanmış” kelamlarıyla eleştirdiği kararı Yargıtay’a taşımaya hazırlıyor.

8 yaşında yaşadığı istismarı çizdiği mektuplarla anlattı: Yardım çığlığı ve duymayanlar

Kaynak: T24