Ahmet Güneştekin’in yeni standı

Güneştekin’in geleneği şimdiye taşıma niyetiyle yorumladığı işlerine ve ağaç haritalarının dairesel yapısını anımsatan formlarla çalıştığı yapıtlarına yer veren “Kutsal Ağaçlar”, sanatçının farklı tabir araçlarından yararlandığı işlerini bir ortaya getirerek bakış açılarının ve sistemlerin indirgenemez çoğulluğuna vurgu yapıyor. Sergide, sanatçının yaratıcı denemelerinin özünü yakalayan, algı ve hisleri için görsel bir muadil yarattığı bronz heykelleri, geçmiş uygulamaların dışında kalarak yaptığı seramik işleri ve mitolojik öğeleri, optik yanılsamaları yaratan yarıkürelerin yanı sıra, işlerin yüzeyinde ortaya çıkan üç boyutlu yarıkürelerle bütünleştirdiği işleri sergileniyor.  

“Kutsal Ağaçlar”da sergilenen “Gelene–ek” adını verdiği çalışmalarının temel ideolojisini sanatçı “ek” tabirine yüklediği mana üzerine kurmuştur. Gelenek ifadesinin gelene–ek biçiminde kullanımı gelenek ve onun elde ediliş biçimi olan tecrübenin şimdiye taşınma tasarısıdır. Gelene–ek, geçmişte kalan ve bugüne olduğu üzere taşınmak isteneni değil, kopmaksızın devam eden bir bütünü tabir eder. Bu devamlı değişen, çoğullaşan bütün ancak kesintisiz olarak yorumlandığında canlı kalır. Geçmişten bugüne tekrar eden, uzanan, kalan, gelen bir ek vardır. Bu ekin kesintiye uğraması düşünmenin de kesintiye uğraması demektir. 

Güneştekin geçmişten gelenin, geleceğe dönük bir ekinin olduğunu ve bu süreklilik sayesinde yaşanan şimdiden çocukluğunun en uzak anlarına, ışığa form vermeyi düşlediği vakitlere, kesintisiz olarak geri gidebildiğini söyler.  Olup biten olayları anlattığımda belleğimden çıkardığım bu olayların bizzat kendisi olmayıp bu  şeylerin bende bıraktığı izlerdir. Artık var olmayan çocukluğum var olmayan zaman içindedir;  fakat onun bıraktığı izi şimdiki zamanda görebilirim, çünkü belleğimde barınmaya devam eder.  Şeylerin geçip gittikten sonra bıraktıkları izlenim, anlar geçip gittikten sonra da varlığını sürdürür; sanatkarın ölçtüğü şey orada olandır. Geçmişten edinilmiş deneyimi şimdiki zaman içinde harekete geçirme pratiği arasındaki bağ kavramsallaştırdığı gelene–ek ifadesinde ortaya çıkar.

“Kutsal Ağaçlar”da sergilenen tuval üzerine çalıştığı işlerinde sanatçı hareketin ve sonsuzluğun kozmik sembolü olan daire üzerine heyeti sarmal yapıyı mitolojik öğelerle birleştirir. Sanatkarın çocukluğunda çizdiği birinci biçimler ortasında olan bu sarmal yapı, eşmerkezli daireler, bir ağacın halkalarından su üzerindeki dalgalanma desenlerine kadar çok sayıda doğal düzenlemeyle belleğine yerleşmiştir. Sanatkarın bu işlerinde yüzeyde, dairesel ağaç haritalarında olduğu üzere, halkalar yahut iç içe geçen güneş patlamaları merkezî bir kökle başlar, öbür sıralar ortadan dışa gerçek genişler. Bununla birlikte, kimilerinde bir dizi modüllü halka ve yan yana hücreler de kullanır. Her bir hücrenin alanı birçok vakit birbirine geçen makul bir yoruma ve renge karşılık gelir. Sanatçı bu yorumlama alanını, anlamsal yapının oluşturucu öğesi olarak mitolojik bir kabukla örterek inşa eder.

Hibya Haber Ajansı

Kaynak: Hibya Haber Ajansı